‘PAN’ Konusunda bir Seçki, yazar Jason Hine

Sam Weber’in sanat eseri.

*

Çeviri: Nalan Özkan Lecerf

“Yunanca Panikon’dan türeyen ‘panik’ kelimesi ‘Pan’ın neden olduğu korku’ anlamına geliyor. Doğa ve vahşiliğin Tanrısı olan Pan, panik kavramının arkasında yatan gizli güçlerden biridir. Paniğin altında, kaygının altında güç ve vahşilik yatabilir. Başka bir deyişle kaygı veya bilinçsiz vahşilik baskılanabilir.

Vahşilik kaygının çözümü olabilir. Pan’dan korkmak yerine onun doğasını bilmeye, vahşiliğimizin farkında olmaya, kendi hayvani gücümüzü kucaklamaya ihtiyaç vardır. Pan, korkularımızdan daha büyük olmamıza, kendi küçük benliğimizden büyük, bağlantı içinde olan ekolojik Benliğe doğru hareket etmemize ve gerçek anlamda vahşi olan yılmaz yabani hayatımıza sarılmamıza yardımcı olabilir.

Pan çaresizliğimizi sevgiye, umutsuzluğumuzu ilahi vizyona, eforu oyun oynama şevkine, kaygımızı güce, savaş alanlarımızı törene ve ruhumuzdaki ekilmemiş toprağı bereketli bir bahçeye çevirmemiz konusunda yardım edebilir.

Bedenimizin korku hislerini bilinçli bir şekilde solar pleksusa getirip orada tuttuğumuz her an, kaygımız azalıp gücümüz yükseliyor. Korkularımızın dibine inebildiğimizde korkunun simyasal bir süreçle güce dönüştüğünü deneyimleyebiliriz.

Korkunun dibinde, varlığımızın en derin katmanında onun görünüşteki karşıtı yatıyor olabilir; muazzam, yıkılamaz ve kelimelerle anlatılamaz bir güç. Varlığımızın bu derin kuyusuna erişebilirsek topraktan vahşi bir güç kabarıp gökyüzünden dalga dalga dökülüp bedenlerimizden bir nehir gibi akacaktır.”

*

“Bizim yaşta olan en harika insanlar yaşlanıyor sanki belki de dünyanın kendisi yaş alıyor. Buna rağmen arılar hala çiçeklerin etrafında uçuşup bal yapıyor, hala dünyanın balı ve gizli kalbinde bir ateşi var; yaşıyor ve ışık saçıyor. Yüce Tanrı Pan hala her ilkbahar ve bizler vahşi bir oyunculuk ve keyifle hareket ettiğimizde sıçrıyor. Yeni bir şey doğduğunda, yenilenmiş bir hayatı ve sihri beraberinde getiren tohumlardan filiz patladığında o buradadır. Belki de insanlara insani dünyayı yeniden nasıl doğuracaklarını ve doğayla insan kültürünü yeniden nasıl birleştireceklerini öğretmeyi umut ediyor. Tapınaklar terk edilmiş, yine de asmalar duvarlardan tırmanıyor. Pan ölüp parçalandığı her anda öncesinden daha güçlü bir şekilde geri dönüyor. O yok edilemez hayatın arketipi, ölen ve yeniden doğan, ölen ve yükselen biyolojik yaşamın döngüsünden geçen sonsuz hayatın kopmamış ipliği, kendini sürekli yeniden yaratan ve yenileyen, dünyanın adil bahçıvanları nasıl olabileceğimizi bize hatırlatandır.”

*

Pan ile ilk karşılaşmamı da birkaç yıl önce yazmıştım:

“Bir akşam kendimi koyulaşan alacakaranlıkta derin bir ormanda yürürken buldum. İleride hayvani sesler ve bağırışlar duydum ve geceleyin orman yürüyüşlerine alışık olmama rağmen bir nedenden ötürü korktum. İleride bir ayin veya tören gerçekleşiyordu. Yaklaştığımda korkum ve kaygım arttı; muhtemelen tesadüfen karanlık bir ayin veya kurban törenine denk geldiğimden endişe ettim. Daha da yaklaştığımda bir ateşin etrafında insanların davul çaldığını gördüm. Bir tören gerçekleştiriliyordu. Korkum yükseldi ve törenin doruğunda Pan sıçradı. Kafasındaki boynuzlarla zıplayıp dans ediyordu. Ayak bastığı her yerde çiçekler çıkıyordu. Korkum kaybolmuştu ve ben dansa katılmıştım, kaybolup bulunmuştum. Kısaca insanlığın yuvaya dönüş yolunu, bizi tutan kelepçeleri kırma yöntemini, çağdaş insanın ruhundaki vahşiliği bereketli bir bahçeye dönüştürmenin yolunu gördüm. Tüm bunlar vahşi Tanrı Pan’ın karanlıktan dönerek dünyamızın ışığına tekrar doğduğunda yaratılan o vahşi hazzın dalgasıyla taşınıyordu…”

***