Sağlık yurdunda hastaların ruhi bakımları için önemli tedbirler alınmıştı; Tiyatro, musiki. […] Müzik, tamburlarla başlar, sonrasında flüt, lir, boru gibi aletler de ezgilere karışıp devam ederdi. Kitaraların hazin sesleri şakıyanların güzel sesleriyle ahenk tutardı. Devamında bir dram veya komedi oynanırdı. Oyunlarda yüzlük (maske) takılır, çeşitli elbiseler giyilirdi. Oyunlara arada müzik de karıştırılırdı. Bayram ve şenlik günlerinde bunlar daha düzgün bir program ile yapılırdı. Şairler; tanrılar, yurt ve şehir için koşuklar okur ve aytaçlar bayram, güzellik ve yaşam için sözler söylerdi. Hastalar, sık sık yapılan yapılan bu eğlenceler içinde acılarını unutur, neşe ve zevk toplayarak hayata daha çok bağlanırdı. Her yıl ilkyazda, günlerce süren bir panayır yapılır, o günlerde sağlık yurdu arı kovanı gibi kaynaşırdı. Yurdun çevresini kamış barakalar kaplar; yiyecek ve giyecekler satılırdı. […] Gündüz yapılan eğlenceleri gece fener alayları tamamlardı. […] Bütün bunlar hastaların üzüntülerini gidermek, yufkalaşmış yüreklerine kuvvet vermek ve onlarda yaşama gücünü artırmak için yapılırdı. Bununla birlikte birçok aytaç, şair, musiki üstatlar yetişmiş olurdu.